Kemal Sayar engagement report

Best tweets

• Aug 8, 20267.3x their median

  Bir şey anlatıyorsunuz. Muhatabınız daha sözünüz bitmeden, 'benim de...' diye başlıyor. Buna 'hikaye çalmak' deniyor. Odağı hemen kendine çevirenler sizi aslında dinlemiyor ve anlaşılmamış hissettiriyor. Dinlemek bir sanattır.

  7.4K8427794217K viewsView on X
• Aug 9, 20264.2x their median

  Bugün birçok aile sevgisizlikten değil, incelik eksikliğinden yoruluyor: Bir teşekkürün söylenmediği, bir özrün geciktiği, bir takdirin esirgendiği yerlerde görünmez yaralar açılıyor.

  4.3K4262733102K viewsView on X
• Jul 31, 20262.5x their median

  Hayatın anlamı büyük başarılarda değil, 'ipe dizilmiş boncuklar gibi' biriktirdiğimiz küçük yoğunluk anlarında saklıdır : Sabah ışığının mutfak masasına düşüşü, bir dostla paylaşılan sessizlik, denizin kokusu. Yani 'verimsiz' ama hayatı yaşanmaya değer kılan asıl anlarda.

  2.5K334191673K viewsView on X
• Aug 28, 20262.5x their median

  Ruhsal dayanıklılık durgun anlarda değil; her şey değişirken, zeminimiz sarsılırken ayakta kalmayı seçtiğimiz o değişim anlarında doğar.

  2.5K254121654K viewsView on X
• Jul 29, 20262.0x their median

  Ne kadar başarılı olduğumuza, işimizi ne kadar iyi yaptığımıza, ne kadar para kazandığımıza, özgüven ve kendine yeterlilik imajını ne kadar kusursuzca yansıttığımıza, hayal kırıklıklarını ne kadar kolay atlattığımıza, acı verici deneyimlerden ne kadar çabuk toparlandığımıza ve sosyal medyada kaç beğeni aldığımıza dair kaygılar, olması gereken asıl kaygıları boğuyor. Oysa bakmamız ve kaygılanmamız gereken şunlardı : Hayatımız ne kadar anlamlı ? Hayatı ne kadar derinden deneyimliyoruz? İnsan deneyiminin kaçınılmaz karmaşıklıklarına, çelişkilerine ve paradokslarına ne kadar tahammülümüz var? Bize gerçekten ne ilham veriyor? O ilhamın peşinden gitmeye cesaretimiz var mı? Kendimizi yasladığımız değişmez değerlerimiz var mı? Sahip olmak değil olmak…

  2.0K325131374K viewsView on X
• Aug 21, 20262.0x their median

  İyi bir sohbetin sırrı, kendini unutmak. İyi bir sohbet hiçbir zaman tam olarak bitmez ve bizi tam doyurmaz. Tam da bu yüzden ona hep geri döneriz.

  2.0K168281049K viewsView on X
• Aug 28, 20261.8x their median

  Nasıl iyileşeceğiz? Hayatımızdaki çalkantıların bir gün durulacağını, her şeyin yerli yerine oturacağını bekleyerek yaşıyoruz. Oysa bizi yoran tam da bu bekleyiş. Sarsıntılar hayatın arızası değil, doğası. Bir gün gelen fırtına, başarısız olduğumuzun değil, değişmeye çağrıldığımızın işareti. Direnmeyi bıraktığımız an, dönüşüm başlıyor. Acıdan kaçış yok; kayıp da, belirsizlik de, kırılma da er geç kapımızı çalıyor. Ama acı çekmekle o acının içinde hapsolmak aynı şey değil. Acı, garip bir biçimde, kendi çıkış yolunu da içinde taşıyor. Mesele onu yok etmeye çalışmak değil; onunla ne yapacağımızı, onu nereye taşıyacağımızı bilmek. Her birimiz kendimize sessizce bir hikâye anlatıyoruz, kim olduğumuza, başımıza gelenlerin ne anlama geldiğine dair. Çoğu zaman bu hikâyenin farkında bile olmayız ama o bizi yönetir. Aynı olay, “hayat beni hep yıkıp geçiyor” cümlesiyle de anlatılabilir, “her seferinde yeniden doğruldum” cümlesiyle de. Hikâye değişince, geçmiş değişmez belki; ama geçmişin üzerimizdeki ağırlığı değişir. Bir şeyi anlamak başka, onu yaşamak başka. İçgörü zihinde kalır; onu hayata taşıyan şey ise küçük, tekrarlanan, anlam yüklü eylemlerdir. Sabah edilen bir dua, her hafta yazılan bir mektup, bir topluluğun paylaştığı bir tören… Ritüeller, bildiklerimizi bedenimize işler. Kayıptan sonra hayata yeniden karışmamızı sağlayan köprü, çoğu zaman işte bu sessiz tekrarlar. En ağır yükleri taşıyabilenlere bakınca şaşırtıcı bir şey görüyoruz: Onları ayakta tutan ne iyimserlik ne de çelik gibi bir irade. Var olmalarının bir karşılığı olduğunu, yaptıklarının bir yere dokunduğunu hissetmeleri. Amaç, acıyı ortadan kaldırmaz; ama ona bir yön verir. Ve yönü olan acı, insanı ezmek yerine büyütür. İyileşmeyi hep içsel bir yolculuk sanıyoruz. İyileşme iki insan arasında, bir sofrada, bir toplulukta gerçekleşir. Yalnızlık yarayı derinleştirir; bağ kurmak sarar. Birlikte anlatılan hikâyeler, birlikte yapılan ritüeller, birlikte bulunan anlamlar. İnsan insana şifadır, sığınaktır.

  1.7K325313650K viewsView on X
• Aug 14, 20261.7x their median

  Neden ‘ölmeden önce yapılacaklar’ listeleri bu kadar rağbet görüyor? Neden seyahatler, yemekler, maceralar hasılı her türden ‘deneyim’ modern insanı bu kadar cezbediyor? Sosyolog Hartmut Rosa’nın açıklaması şöyle : Modern dünya sonsuz sayıda “yapmaya değer” seçenek sunduğu için, yapmak istediklerimizle gerçekte yapabileceklerimiz arasında kapanması imkânsız bir uçurum oluşuyor. Hartmut Rosa’ya göre modern öncesi insanlar bu baskıyı hissetmiyordu; ölümden sonraki yaşama inandıkları için dünyevi hayat asıl bölüme geçmeden önceki kısa bir giriş sayılıyordu. Ayrıca tarihi değişmeyen ya da döngüsel bir şey olarak gördüklerinden, kendilerini insanlık dramında kendi rolünü oynayan sayısız insandan biri gibi hissediyor, “çağın fırsatlarını kaçırma” duygusunu hiç yaşamıyorlardı. Seküler modernlik bunu tersine çevirdi: öbür dünya inancı yerini ilerleme fikrine bırakınca, her şey bu tek hayattan en iyi şekilde yararlanmaya bağlandı ve insanlar kaçırdıkları geleceğin acısını bastırmak için hayatlarını deneyimle doldurmaya çalışır oldular.

  1.6K310451374K viewsView on X
• Jul 25, 20261.7x their median

  Hayal kırıklığı bize bir şey söyler: Burada bir zamanlar bir umut yaşıyordu. Bu ses acıtır. Ama hiç ummamış, hiç istememiş, hiç kırılmamış bir hayatın sessizliğinin yanında, o ses bir kalp atışı, bir hayat belirtisidir.

  1.7K18416846K viewsView on X
• Aug 23, 20261.6x their median

  Sorun: “Hayır” diyememek. Başkasını üzmemek, sevgisini kaybetmemek veya bencil görünmemek için istemediğimiz şeylere bile “evet” deriz. Çözüm: Hayır demeyi reddetmek değil, kendi sınırını korumak olarak görmek. Her talebi karşılamak zorunda değiliz. Sorun: Başkalarının duygularından kendini sorumlu tutmak. Birisi kırıldığında, öfkelendiğinde ya da hayal kırıklığına uğradığında hemen kendimizi suçlarız. Çözüm: Sorumlulukları ayırmak. Davranışımızdan sorumluyuz; fakat başka bir yetişkinin bütün duygularını düzenlemek bizim görevimiz değil. Sorun: Onay ve beğenilme ihtiyacı. “Ben ne istiyorum?” yerine sürekli “Benim hakkımda ne düşünürler?” diye yaşamak. Çözüm: İç pusulayı yeniden kurmak. Karar verirken önce kendi ihtiyaçlarımızı, değerlerimizi ve gerçek düşüncemizi fark etmek. Sorun: Çatışmadan kaçmak. İlişki bozulmasın diye susmak, öfkeyi bastırmak ve sürekli uyum göstermek. Çözüm: Küçük anlaşmazlıklara dayanmayı öğrenmek. Sağlıklı ilişkiler çatışmasız ilişkiler değil, farklılıkların konuşulabildiği ilişkilerdir. Sorun: Kendi ihtiyaçlarını sürekli ertelemek. Herkesin ihtiyacını önceden sezip karşılamak, fakat kendi yorgunluğunu, arzusunu ve kırgınlığını görmezden gelmek. Bunun sonu çoğu zaman tükenmişlik ve gizli öfkedir. Çözüm: Kendini de bakım çemberine almak. Kendi ihtiyacını önemsemek bencillik değil, sürdürülebilir bir ilişkinin şartıdır. Sorun: Sevilmek uğruna gerçek benliği saklamak. İnsan zamanla karşısındakine kendisini değil, onun hoşuna gideceğini düşündüğü kişiyi göstermeye başlar. Çözüm: Hayal kırıklığına uğratabilme cesareti. Herkesin bizi sevmesini sağlamaya çalışmak yerine, kendi sesimizi koruyarak sevmeyi öğrenmek. Olgunluğun önemli bir ölçüsü : Bir başkasını memnun etmeden de iyi bir insan olduğumuzu hissedebilmek.

  1.6K216141158K viewsView on X

Ranked by total interactions across everything we have tracked for this account, which is a longer history than the 30-day window the rates above use. The multiple compares each post to this account's own median.

Keep going